Mga kalamangan at Pakinabang ng Teoryang Classical Management

Ang teorya ng pamamahala ng klasikal ay ipinakilala noong huling bahagi ng ika-19 na siglo. Laganap ito sa unang kalahati ng ika-20 siglo, habang sinubukan ng mga samahan na tugunan ang mga isyu ng pamamahala sa industriya, kabilang ang pagdadalubhasa, kahusayan, mas mataas na kalidad, pagbabawas ng gastos at mga relasyon sa pamamahala at manggagawa. Habang ang iba pang mga teorya sa pamamahala ay umunlad mula noon, ang mga diskarte sa pamamahala ng klasikal ay ginagamit pa rin ngayon ng maraming mga may-ari ng maliliit na negosyo upang maitayo ang kanilang mga kumpanya at upang magtagumpay.

Malinaw na Hierarchical Structure

Ang isa sa mga pakinabang ng istrakturang klasikal na pamamahala ay isang malinaw na hierarchy ng organisasyon na may tatlong magkakaibang antas ng pamamahala. Ang bawat pangkat ng pamamahala ay may kanya-kanyang mga layunin at responsibilidad. Ang nangungunang pamamahala ay karaniwang lupon ng mga direktor o punong ehekutibo na responsable para sa pangmatagalang mga layunin ng samahan. Ang pamamahala ng gitnang namamahala sa mga superbisor, na nagtatakda ng mga layunin ng departamento ayon sa naaprubahang badyet.

Sa pinakamababang antas ay ang mga superbisor na nangangasiwa sa mga pang-araw-araw na aktibidad, tugunan ang mga isyu sa empleyado at nagbibigay ng pagsasanay sa empleyado. Ang mga antas ng pamumuno at responsibilidad ay malinaw at mahusay na tinukoy. Habang ang three-level na istraktura ay maaaring hindi angkop para sa lahat ng maliliit na negosyo, maaari itong makinabang sa mga lumalawak.

Malinaw na Natukoy na Dibisyon ng Paggawa

Ang isa sa mga pakinabang ng diskarte sa pamamahala ng klasikal ay ang paghahati ng paggawa. Ang mga proyekto ay hinati sa mas maliit na mga gawain na madaling makumpleto. Ang mga responsibilidad at inaasahan ng mga empleyado ay malinaw na tinukoy. Pinapayagan ng pamamaraang ito ang mga manggagawa na paliitin ang kanilang larangan ng kadalubhasaan at magpakadalubhasa sa isang lugar. Ang paghati ng diskarte sa paggawa ay humahantong sa mas mataas na pagiging produktibo at mas mataas na kahusayan, dahil ang mga manggagawa ay hindi inaasahan na maraming gawain. Ang mga may-ari ng maliliit na negosyo ay maaaring makinabang mula sa pagkuha ng pamamaraang ito kung nais nilang dagdagan ang produksyon na may kaunting gastos.

Na-uudyok ng Pera

Ayon sa klasikal na teorya sa pamamahala, ang mga empleyado ay dapat na ma-uudyok ng gantimpala sa pera. Sa madaling salita, mas gagana sila at mas magiging produktibo kung mayroon silang insentibo na aabangan. Binibigyan nito ang pamamahala ng mas madaling kontrol sa lakas ng trabaho. Pakiramdam ng mga empleyado na pinahahalagahan kapag gantimpalaan sila para sa pagsusumikap. Ang isang may-ari ng maliit na negosyo ay maaaring tumagal ng diskarteng ito upang maganyak ang mga empleyado na makamit ang mga layunin sa produksyon.

Nagpapasya ang Nag-iisang Pinuno

Ang pamamaraang autokratikong pamumuno ay ang gitnang bahagi ng teoryang pamamahala ng klasikal. Nakasaad dito na ang isang samahan ay dapat magkaroon ng iisang pinuno upang magpasya, upang ayusin at idirekta ang mga empleyado. Ang lahat ng mga desisyon ay ginawa sa pinakamataas na antas at naipaabot sa ibaba. Ang diskarte sa pamumuno ng autokratiko ay kapaki-pakinabang sa mga pagkakataon kung kailan ang mga desisyon sa maliit na negosyo ay kailangang mabilis na gawin ng isang pinuno, nang hindi kinakailangang kumunsulta sa isang malaking pangkat ng mga tao, tulad ng isang lupon ng mga direktor. Ang mga maliliit na negosyo, lalo na ang mga nagmamay-ari na pagmamay-ari, ay maaaring magkaroon ng kalamangan sa pagkuha ng pamamaraang ito, dahil kailangan nila ng isang malakas na pinuno upang lumago.